Archive for Lipiec 2016

TESTAMENT

Testament…….. co to takiego?

Powszechnie wiadome jest, że spadkodawca może, ale nie musi pozostawić testamentu. Jeżeli natomiast testamentu nie ma, do dziedziczenia powołani są tzn. spadkobiercy ustawowi, których katalog wymienia wprost Kodeks Cywilny.

Bardzo często zdarza się, że spadkobiercy nie wiedzą, co mają zrobić z pozostawionym testamentem. Jak mają postąpić, aby zapisany im spadek stał się faktycznie ich własnością. Prawo przewiduje dwa sposoby postępowania w takiej sytuacji. Pierwszy polega na złożeniu do sądu rejonowego właściwego dla ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy wniosku o stwierdzenie nabycia spadku na podstawie testamentu. Opłata sądowa od takiego wniosku wynosi 50 zł. Wybierając jednak to rozwiązanie, należy liczyć się z tym, że termin załatwienia sprawy przez sąd może wynosić nawet kilka miesięcy. Sąd musi zawiadomić bowiem wszystkich potencjalnych spadkobierców ustawowych i wezwać ich na posiedzenie, aby przyjąć tzw. zapewnienia spadkowe, czyli przesłuchać ich pytając o okoliczności z życia spadkodawcy. Sąd musi mieć pewność, że nikt ze spadkobierców nie jest w posiadaniu innego testamentu zmarłego. W przypadku istnienia kilku testamentów, brany pod uwagę jest bowiem testament, który został sporządzony najpóźniej.

Alternatywą dla postępowania sądowego jest akt poświadczenia dziedziczenia sporządzony przez notariusza. Zastępuje on bowiem postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku wydane przez sąd. Spadkobiercy muszą złożyć przed notariuszem oświadczenia o przyjęciu bądź odrzuceniu spadku. Dotyczy to zarówno spadkobierców powołanych testamentem, jak i spadkobierców ustawowych w sytuacji, kiedy testamentu nie było. Po złożeniu stosownych oświadczeń przez cały krąg spadkobierców, notariusz sporządza akt poświadczenia dziedziczenia, w którym stwierdza, że spadek nabyły te, a nie inne osoby. Należy jednak zauważyć, że w sytuacji, kiedy pozostawiony został testament, a potencjalnych spadkobierców ustawowych jest dużo więcej niż tych powołanych do spadku, bądź w innych skomplikowanych sytuacjach rodzinnych, kiedy notariusz poweźmie wątpliwość co do ważności testamentu, może odmówić sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia i skierować spadkobierców do sądu, celem przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku. Koszty poświadczenia dziedziczenia u notariusza są wyższe niż koszty sądowe i zależne od indywidualnego cennika kancelarii notarialnej, dlatego należy ustalać je indywidualnie.

Ostatnio spotkałam się z sytuacją, w której osoba zmarła pozostawiła swój testament u notariusza informując jedynie rodzinę, że taki testament jest, nie poinformowała natomiast nikogo o jego treści. Po śmierci spadkodawczyni okazało się, że notariusz, u którego sporządzony został testament, przeszedł na emeryturę. Warto wiedzieć, że w takiej sytuacji wszystkie sporządzone przez notariusza akty notarialne zostają przekazane do wydziału ksiąg wieczystych sądu rejonowego właściwego ze względu na siedzibę notariusza. W każdej chwili strony aktów notarialnych zawieranych przed emerytowanym notariuszem mogą wystąpić do sądu z wnioskiem o wydanie kserokopii bądź wypisu z aktu notarialnego. Aby otrzymać kserokopię, wraz z wnioskiem należy uiścić opłatę w wysokości 1 zł za jedną stronę aktu. Jeśli zaś zależy komuś na tym, aby dokument miał rangę oryginału, należy zawnioskować o wypis i uiścić opłatę w wysokości 6 zł za każdą stronę dokumentu.

Wyciąg z kodeksu cywilnego:

DZIEDZICZENIE USTAWOWE

Art. 931. § 1. W pierwszej kolejności powołane są z ustawy do spadku dzieci spadkodawcy oraz jego małżonek; dziedziczą oni w częściach równych. Jednakże część przypadająca małżonkowi nie może być mniejsza niż jedna czwarta całości spadku.

2. Jeżeli dziecko spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego dzieciom w częściach równych. Przepis ten stosuje się odpowiednio do dalszych zstępnych.
Art. 932. § 1. W braku zstępnych spadkodawcy powołani są do spadku z ustawy jego małżonek i rodzice.

2. Udział spadkowy każdego z rodziców, które dziedziczy w zbiegu z małżonkiem spadkodawcy, wynosi jedną czwartą całości spadku. Jeżeli ojcostwo rodzica nie zostało ustalone, udział spadkowy matki spadkodawcy, dziedziczącej w zbiegu z jego małżonkiem, wynosi połowę spadku.
3. W braku zstępnych i małżonka spadkodawcy cały spadek przypada jego rodzicom w częściach równych.
4. Jeżeli jedno z rodziców spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada rodzeństwu spadkodawcy w częściach równych.
5. Jeżeli którekolwiek z rodzeństwa spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku pozostawiając zstępnych, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego zstępnym. Podział tego udziału następuje według zasad, które dotyczą podziału między dalszych zstępnych spadkodawcy.
6. Jeżeli jedno z rodziców nie dożyło otwarcia spadku i brak jest rodzeństwa spadkodawcy lub ich zstępnych, udział spadkowy rodzica dziedziczącego w zbiegu z małżonkiem spadkodawcy wynosi połowę spadku.
Art. 933. § 1. Udział spadkowy małżonka, który dziedziczy w zbiegu z rodzicami, rodzeństwem i zstępnymi rodzeństwa spadkodawcy, wynosi połowę spadku.

2. W braku zstępnych spadkodawcy, jego rodziców, rodzeństwa i ich zstępnych, cały spadek przypada małżonkowi spadkodawcy.
Art. 934. § 1. W braku zstępnych, małżonka, rodziców, rodzeństwa i zstępnych rodzeństwa spadkodawcy cały spadek przypada dziadkom spadkodawcy; dziedziczą oni w częściach równych.

2. Jeżeli któreś z dziadków spadkodawcy nie dożyło otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada jego zstępnym. Podział tego udziału następuje według zasad, które dotyczą podziału spadku między zstępnych spadkodawcy.
3. W braku zstępnych tego z dziadków, który nie dożył otwarcia spadku, udział spadkowy, który by mu przypadał, przypada pozostałym dziadkom w częściach równych.
Art. 9341. W braku małżonka spadkodawcy i krewnych, powołanych do dziedziczenia z ustawy, spadek przypada w częściach równych tym dzieciom małżonka spadkodawcy, których żadne z rodziców nie dożyło chwili otwarcia spadku.

Art. 935. W braku małżonka spadkodawcy, jego krewnych i dzieci małżonka spadkodawcy, powołanych do dziedziczenia z ustawy, spadek przypada gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy jako spadkobiercy ustawowemu. Jeżeli ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy w Rzeczypospolitej Polskiej nie da się ustalić albo ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy znajdowało się za granicą, spadek przypada Skarbowi Państwa jako spadkobiercy ustawowemu.

EGZEKUCJA KOMORNICZA Z WYNAGRODZENIA ZA PRACĘ

Egzekucja z wynagrodzenia za pracę jest kolejnym z możliwych i najpopularniejszych sposobów egzekucji, służących wyegzekwowaniu świadczeń pieniężnych.

zajęcie komornicze

Organem egzekucyjnym właściwym rzeczowo do prowadzenia egzekucji z wynagrodzenia za pracę jest komornik, którego właściwość miejscowa została określona w odniesieniu do miejsca zamieszkania dłużnika, a nie siedziby pracodawcy, o czym mówi art. 880 Kodeksu postępowania cywilnego.

Pamiętajmy, że przepisy o egzekucji z wynagrodzenia za pracę stosuje się nie tylko do należności związanych ze stosunkiem pracy i innymi stosunkami prawnymi, do których stosuje się przepisy prawa pracy, lecz także do świadczeń powtarzających się i służących zapewnieniu utrzymania.

Egzekucja z wynagrodzenia za pracę poza wynagrodzeniem zasadniczym obejmuje również inne składniki wynagrodzenia – np. premie czy nagrody.

Zawiadamiając dłużnika o zajęciu, komornik informuje go o zakazie odbierania zajętego wynagrodzenia i rozporządzania nim, jak i o obowiązku powiadomienia komornika o zmianie przez niego zakładu pracy.

Do zakładu pracy dłużnika komornik kieruje wezwanie, aby poza częścią wolną od zajęcia nie wypłacał dłużnikowi żadnego wynagrodzenia oraz aby zajęte wynagrodzenie przekazywał bezpośrednio wierzycielowi, zawiadamiając komornika o pierwszej wypłacie. Od tej zasady są wyjątki, nakazujące przekazywanie wynagrodzenia komornikowi. Ma to miejsce m.in. w przypadku, gdy jest lub zostanie skierowana inna egzekucja do zajętego wynagrodzenia, a wynagrodzenie w części wymagalnej nie wystarcza na pokrycie wszystkich egzekwowanych świadczeń wymagalnych (art. 881 § 3 pkt 2 kpc).

Kwoty podlegające zajęciu

W razie egzekucji świadczeń alimentacyjnych potrącenia z pensji mogą być dokonywane do wysokości 3/5 wynagrodzenia netto, a w razie egzekucji innych należności – do wysokości połowy wynagrodzenia netto (art. 87 § 3 kp). Potrącenia alimentacyjne i niealimentacyjne nie mogą w sumie przekroczyć 3/5 pensji netto (art. 87 § 4 kp).

 

Ale również…

Przy potrącaniu z wynagrodzenia pracownika sum egzekwowanych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne, trzeba również pamiętać o kwocie wolnej, równej wysokości minimalnego wynagrodzenia.

Ustanowienie kwoty równej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, po odliczeniu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, jako wolnej od potrąceń, ma zastosowanie przy egzekucji należności na mocy tytułów wykonawczych innych niż należności alimentacyjne.

 

Co ważne, zatem wobec pracowników osiągających dochód jedynie na poziomie płacy minimalnej nie jest zatem możliwe przeprowadzenie egzekucji takich należności z wynagrodzenia za pracę.

Omawiane ograniczenie nie dotyczy potrąceń na pokrycie należności alimentacyjnych. Zobowiązania te mogą być zatem potrącane także z minimalnego wynagrodzenia za pracę w przewidzianej w art. 87 § 3 kodeksu pracy części wynoszącej 3/5 wynagrodzenia.

 

Gdy nie pracujesz na pełen etat

Kwota wolna od potrąceń ulega zmniejszeniu proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy pracownika, w przypadku gdy osoba zatrudniona jest w niepełnym wymiarze czasu pracy.

 

Gdy dłużnik pozostaje w związku małżeńskim

Wynagrodzenie za pracę pobierane przez osobę pozostającą w związku małżeńskim, w którym obowiązuje ustrój wspólności ustawowej, należy do majątku wspólnego małżonków. Jednak, do prowadzenia egzekucji z tego składnika majątku wspólnego nie jest wymagane uzyskanie klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika, jak stanowi ogólna zasada z art. 787 Kodeksu postępowania cywilnego. Egzekucję w oparciu o tytuł wydany jedynie przeciwko samemu dłużnikowi umożliwia art. 7761 § 1 kpc.

 

Jak wygląda zajęcie wynagrodzenia z umów cywilnoprawnych (np. umowa zlecenie, umowa o dzieło)?

Wynagrodzenie otrzymywane z tytułu umów cywilnoprawnych nie jest wynagrodzeniem w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. W związku z tym, nie podlega ochronie jak wynagrodzenie za pracę. Potrąceniu podlega cała kwota wypłacana z tytułu umowy zlecenia i innych umów cywilnoprawnych, jeżeli komornik nie postanowił inaczej. Jeżeli jednak np. umowa zlecenia jest jedynym źródłem dochodu dłużnika i jest to świadczenie powtarzające się, wówczas potrąceniu podlegają kwoty w wysokości wskazanej w Kodeksie pracy.

W opisanej wyżej sytuacji, komornik stosuje się do limitu określonego w Kodeksie pracy dla umów o pracę (art. 833 § 2 Kpc). Z wynagrodzenia z umów cywilnoprawnych można wówczas egzekwować tylko takie kwoty jak z wynagrodzenia z umów o pracę.

 

Ograniczenia egzekucji świadczeń pieniężnych, czyli nie podlegają egzekucji:

 

 

1) przedmioty urządzenia domowego, pościel, bielizna i ubranie codzienne, niezbędne dla dłużnika i będących na jego utrzymaniu członków jego rodziny, a także ubranie niezbędne do pełnienia służby lub wykonywania zawodu;

2) zapasy żywności i opału niezbędne dla dłużnika i będących na jego utrzymaniu członków jego rodziny na okres jednego miesiąca;

3) jedna krowa lub dwie kozy albo trzy owce potrzebne do wyżywienia dłużnika i będących na jego utrzymaniu członków jego rodziny wraz z zapasem paszy i ściółki do najbliższych zbiorów;

4) narzędzia i inne przedmioty niezbędne do osobistej pracy zarobkowej dłużnika oraz surowce niezbędne dla niego do produkcji na okres jednego tygodnia, z wyłączeniem jednak pojazdów mechanicznych;

5) u dłużnika pobierającego periodyczną stałą płacę – pieniądze w kwocie, która odpowiada niepodlegającej egzekucji części płacy za czas do najbliższego terminu wypłaty, a u dłużnika nieotrzymującego stałej płacy – pieniądze niezbędne dla niego i jego rodziny na utrzymanie przez dwa tygodnie;

6) przedmioty niezbędne do nauki, papiery osobiste, odznaczenia i przedmioty służące do wykonywania praktyk religijnych oraz przedmioty codziennego użytku, które mogą być sprzedane tylko znacznie poniżej ich wartości, a dla dłużnika mają znaczną wartość użytkową;

7) środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym, o którym mowa w art. 36 ust. 4a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 50 i 1272);

8) produkty lecznicze w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271, z późn. zm.) niezbędne do funkcjonowania podmiotu leczniczego w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej przez okres trzech miesięcy oraz niezbędne do jego funkcjonowania wyroby medyczne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 107, poz. 679 oraz z 2011 r. Nr 102, poz. 586 i Nr 113, poz. 657);

9) przedmioty niezbędne ze względu na niepełnosprawność dłużnika lub członków jego rodziny.

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.

Favicon Plugin made by Alesis